Sevgili okurlarım..

Bugün anlatacak çok şey var.

Neresinden başlasam da anlatsam bilemiyorum. Sanırım atlardan bahsetmek en iyisi. Dün bu konuda bir beklenti yaratmış oldum.

Öncelikle şunu söylemek istiyorum: Diğer türleri tanımak için onlarla nitelikli zaman geçirmek konusundaki düşüncelerimi atlarla da doğruladım. Kısa bir deneyim olsa da, at dünyası diye bir dünya olduğunu anlamış bulunuyorum. (Çok tebrik ediyoruz.) Şöyle ki:

Fotoğraf için Sundance sakinlerinden sevgili Zeliş'e teşekkürler.

Atları yönetebilmek için otoriter bir ilişki kurmak işe yaramıyor, onlarla arkadaşlık etmek gerekiyor. Önce birlikte bir yürüyüş yapıyorsunuz. At sizi tartıyor ve tanımaya çalışıyor. Onlara hem sevgi hem güven vermeniz gerekiyormuş. Ki size liderlik versin. (Ata bindiğiniz zaman talimatlarıızı dinlerse ve sizi sırtından atmazsa, size liderlik vermiş oluyor.)

Ama seyislerinin ötesinde bir liderlik hayal etmemek gerekiyor. Çünkü esasen hayvanlar size seyisleri sebebiyle eyvallah diyorlar. Seyisi ortadan kaybolsa, onlarla uyum sağlamak ve "liderlik" tesis etmeniz için Fasalis (Phaselis) yarımadasını en az üç kez turlamanız gerekebilir. (Bu sırada sizi sırtından atıp kaçmayacağını varsayıyoruz.)

Atlar yılanları seziyorlar ve güzergahta yılan varsa zınk diye duruyorlar. O yöne gitmiyorlar. Biz iki kişi, seyisimiz Ercan ve iki at ile (Sunrise ve Şeker) tur attık. Sunrise Şeker'in annesi.  Munis bir at olduğunu en başta seyisimiz bize söyledi. Şeker de onun oğlu. Aynı aileden oldukları için huyları da benzermiş.

Güzergah boyunca Sunrise'ın durma noktaları var. Sebebi yok. Tam o noktaya gelince Sunrise duruyor. Şeker de onunun liderliğinde (hep bir liderlik meselesi var) hareket ettiği için, Sunrise durunca o da duruyor. Hep birlikte duruyoruz. Ne kadar duracağımız belli değil. Sunrise ne zaman isterse o zaman tekrar yola çıkıyoruz.

Şeker de yolun kenarından yürüyor. Öyle seviyormuş. Onu da ortaya çekmeye çalışmıyoruz. Kenardan kenardan yürüyoruz.

İşte atlara böyle (atın isteklerine tam uyum sağlayarak) liderlik edebiliyorsunuz (yerse). Fakat şahane bir duygu. Atlarla yaşayan bir insanın, içindeki arkadaş canlısı özgür ruha ulaşması sanırım çok daha kolay olur. Onlar insana öğretiyor.

Hayvanları tanıdıkça insan yeryüzünde ancak bir tür olduğunu ve inşaa ettiği tüm kuralların, sosyal rollerin, ilişki dengelerinin ancak bir türün yaşam seçimi olduğunu daha iyi anlıyor. Açıkçası insan türünün kuralları, pek çok tür için son derece komplike. Karakteristik fakat sade (ve bence saygıdeğer) kurallarla yaşayan yeryüzü canlılarının dünyasında, biz insanlık olarak sanırım büyük bir ünlem işaretiyiz.

Not: Bu yazı ile birlikte blogumu takip etmeye başlayan sundance arkadaşlarıma sevgilerimi gönderiyorum. Bu yazıda sizi ensemde hissetsem de, sonraki yazılarda unutmuş olmayı umuyorum.